DOMPEL

Sta me toe even een klein dominee Gremdaatje te doen: 'in muziek verdrinken..., kent u die uitdrukking?' Maar natúúrlijk dominee! Iedereen kent die uitdrukking en iedereen kent dat gevoel. Verdrinken in muziek is universeel. Het is de sensatie van de overgave. Aan alle kanten omringd door muziek; nergens anders aan denken; in een ander (hoger? lager?) bewustzijn belanden; even alle pantsers afleggen en... Ja, HO MAAR, dominee! Hallelujah, we snappen 'm.

...waterdruppel...

In muziek verdrinken dus. En het mooie is dat het met alle muziekgenres kan. Nou ja..., dat is ook weer niet helemaal waar, want in het geval van Marco Borsato en soortgenoten, zou dat betekenen dat je in een waterdruppel moet verdrinken en dat wordt lastig, tenzij je een smurf bent natuurlijk. Maar ik dwaal af. Luister ondergaand naar één van mijn ultieme verdrinkingsplaten: Drown van Smashing Pumpkins. Niet omdat 'ie Drown heet, maar omdat Gekke Billy hier acht bedwelmende minuten lang alle registers opentrekt. Overweldigend nummer. In 1992, toen Drown werd uitgebracht op de soundtrack van de grunge-speelfilm Singles, liet ik me ik-weet-niet-hoeveel-keer vrijwillig zakken in deze woeste oceaan. In het begin blijf je nog even drijven, maar vanaf 2 minuut 15 sharp..., kopje onder. Woeschssssssss.

En oh ja, needless to say: PLAY VERY VERY VERY LOUD!

LISTEN&LOAD: Drown - Smashing Pumpkins
INFO: Pumpkins op het web

Drie halen, nul betalen!

Zeg maar OELIEBOELI, dan krijg je er drie! (...) Uhm..., ik ben gewoon nuchter hoor, maar heel soms flitst er een openingszin voorbij die je - tegen beter weten in - op één of andere manier moet publiceren. Als ware er een hogere macht in het spel. Wel, dit was er zo-een. Dus..., tsja... Laten we het maar snel over muziek hebben. Deze tracks gaan niet op voor de publieksprijs, want ik voorspel dat niet iedereen zal zitten te wachten op de alternatieve dance-ontdekkingsreizigers die hieronder in de aanbieding worden gegooid. Aan de andere kant weet ik óók (bijna) zeker dat een enkele lezer dan weer wél heel gelukkig wordt van knoppendraaiers die het niet zo nauw nemen met de heersende conventies in Beat City. Hoe dan ook, het drietal zwarte schapen wordt gevormd door een psychonautische Erol Alkan-riemiks van LA Priest's Engine; het hallucinerende Effective Placebo Affect van In Flagranti en tot slot de fan-tas-ti-sche knieholtekriebelaar Imagination Limitation (mix 3) van Henrik Schwarz. Met name dat laatste schapie domineert de laatste dagen mijn KTF, want hoor maar eens hoe piano, harp(!), xylofoon (!) en bieten elkaar gedurende ruim acht en een halve minuut beminnen. Hemel op aarde!

LISTEN&LOAD:
Imagination Limation (mix 3) - Henrik Schwarz
Engine (Erol Alkans Transonic re-edit) - LA Priest
Effective Placebo Affect - In Flagranti
INFO: LA Priest, In Flagranti en Henrik Schwarz on Myspace

balled & beautiful

Hoe heilig zijn heiligdommen? Kent de muziekwereld ook beschermde diersoorten? Is het tijd voor een Blijf-Van-Mijn-Liedje-Huis? Met andere woorden: moeten legendarische liedjes onaantastbaar blijven of mag je ze aanraken? Dat dilemma is inmiddels zo vaak voorbij gekomen dat ik er bij deze maar een eigen label voor invoer. 'Labels' zijn de steekwoorden onderaan de postings, zodat de lezer in één oogopslag kan zien hoe het stukje dient te worden geduid (hoewel dat bij de labels hier op de camping niet altijd even eenvoudig is, dat geef ik toe). Hoe dan ook, daar komt per direct dus het label 'Koorddansen' bij. Want dat is het bijna altijd, als er weer eens een waaghals de moed slash hoogmoed had om op een moezikaal meesterwerk te gaan lopen kliederen.

...op z'n Reuniaans...

Vandaag op het koord: DJ Greg Wilson, met een riemiks van de Talking Heads-klassieker Psycho Killer. De van het magistrale live-alboem Stop Making Sense afkomstige uitvoering om precies te zijn. En dat hoor je hier meteen, want Wilson geeft de crowd noise gedurende de gehele track een prominente plek. Verder houdt hij het overigens simpel. Waar het origineel, geheel in stijl met de songtitel, tamelijk maniakale en ongecontroleerde momenten kent, kiest Wilson voor een kale benadering. Minimal bijna, zoals hij deze miks optuigt met uitsluitend de slaggitaar en de droge drums uit de opening van de oorspronkelijke versie. En dan gebeurt er iets moois: 'the art of repetition', pleegt men zulks te noemen. Of op z'n Reuniaans: 'een skindipper'. Fascinerende track, waarmee Wilson in mijn ogen knap op het koord blijft balanceren. Your verdict?

Pie-S: graag óók uw aandacht voor de subtiele verwijzing naar de songtitel in het artwork! Psycho > Hitchcock > douchegordijn... Snappie? Of is dat een hele sneue poging om voor één keer een (soort van) rechtvaardiging te vinden voor al die plaatjes van geheel of half ontklede mevrouwen? Uhm..., laat maar.

LISTEN&LOAD: Psycho Killer (DJ Greg Wilson edit) - Talking Heads
INFO: Headsnet & Wilsonweb

Ja.die.o.die!

De CD-hoes vermeldt het jaartal niet, maar ik schat in dat het een kleine twintig jaar geleden is dat SPO.DEE.O.DEE de allerallerbeste rocksong-onder-de-drie-minuten door een Nederlandse band ooit uitbracht. More than I do heet 'ie en het is er één uit het boekje: zó horen rocksongs-onder-de-drie-minuten dus te klinken. Alles zit er in: de honderd-duizend-dollar-melodie, de vliegende vaart, de passie..., alles! Moet dit perfect puntige plaatje op mijn studentenkamertje wel honderd keer hebben beluisterd. Per dag, that is! En nu nog steeds dwingt More than I do me de volumeknop tot oorartsachtige hoogte naar rechts te draaien. Ge-wel-dig. Een paar jaar geleden zag ik zanger/componist Ross Curry in een kroeg zitten en heb ik mezelf aan hem opgedrongen om te vertellen hoe briljant ik zijn nummer vond (en vind). Ik was te dronken om me te herinneren of hij uberhaupt op deze pluim zat te wachten, maar ik heb er geen seconde spijt van. Hij moest het weten! En jullie ook...

LISTEN&LOAD: More than I do - SPO.DEE.O.DEE
INFO: Ross Curry on the web

schrobben!

Met al dat vlijtige getik zou ik bijna vergeten dat er zo nu en dan óók nog een potje gemikst moet worden (mág worden, that is). Dus daar ging ik. Met tracks uit de recente postings als basismateriaal. En er zat nogal wat tussen: van hersenschuddend hard tot sluipend subtiel; van ouwe bekenden tot nieuwe buren en van toen en nu. Dat alles vind je hier, op de It's a dirty miks miks but somebody's got to miks it..., uhm... miks. Ja, op die titel moeten we verder maar niet in gaan. Of misschien toch . Heel even. Want hij heet namelijk zo omdat het een tamelijk ongewassen miks geworden is. Hoe divers de afzonderlijke tracks ook mogen zijn, ze zijn allemaal van de straat. En een enkeling uit de goot. Vandaar dus die titel, maar ik geef meteen toe dat het ook korter had gekund. Te laat! Hij is er nu en hij is wat 'ie is: eerst luisteren, dan douchen!

LISTEN&LOAD: It's a dirty miks miks but somebody's got to miks it (DJ Camping)
CLICK PIC 4 FULLSCREEN TRACKLIST & ARTWORK

De hoofdprice

Over D.A.N.C.E. van Justice is alles zo'n beetje wel gezegd en geschreven. Geen tijdschrift dat het duo niet op de cover zette, geen producer die dit nummer niet van een riemiks voorzag. En ook hier hadden song en band bepaald geen aandacht tekort. De administratie van Campingdisco telt, even kijken, 1, 2, 3, 4, 5, 6, maar liefst 7 (!) bezoekjes. Een te verdedigen aantal overigens, want zowel Justice als D.A.N.C.E. behoren tot het allerbeste wat 2007 te bieden had. Echter, de enorme hype heeft óók de aandacht getrokken van het veelkoppige monster dat overkill heet. En als dat beest je eenmaal tussen z'n kaken heeft, dreigt het gevaar dat je op een dag als James Blunt wakker wordt!

...gierende climax...

'Waarom dan toch dit verhaal?'. Heel begrijpelijk, maar zo valide als de vraag is ook het antwoord: namelijk, omdat Stuart Price D.A.N.C.E. onlangs heeft aangeraakt. Toegegeven, béétje aan de late kant, maar dat vergeef je hem meteen als je hoort wat hij hier presteert. Want de man achter - houd u vast - Paperfaces, The Thin White Duke, Jacques Lucont, Zoot Woman en Les Rhythmes Digitales, injecteert de Justice-hit met dezelfde extreem hoge dosis adrenaline als waarmee hij Gwennie's What you waitin' for en Missy's Lose control tot Reunion-classic promoveerde. Inclusief zijn beroemde lange aanloop naar een gierende climax. Daar is het dus nooit te laat voor.

LISTEN&LOAD: D.A.N.C.E. (Les Rhythmes Digitales remix) - Justice
INFO: Les Rhythmes Digitales digitale thuis

BLAZEN!

Iets luchtigers dan. Iets dan beter past bij de surprise waarmee Mister Meteo ons vandaag verblijt. Een stralend novelty-nummertje van een swingende fanfare uit de U. S. of A. Luister naar, dans op en glimlach om Human Nature part 2 van de Youngblood Brass Band. En dat mag geen probleem zijn met deze olijk toeterende vertolking van het Michael Jackson-hitje. Het part 2-aanhangsel doet vermoeden dat er ook een part 1 is, en dat klopt. Op deel 1 doet YBB hetzelfde kunstje, maar dan met dat andere Human Nature; die van Madonna. Ik dacht dat ik dat nummertje ook had, maar die is kennelijk even buiten spelen. Net als ik!

LISTEN&LOAD: Human Nature part 2 - Youngblood Brass Band
INFO: YBB op het net

DADEN!

Toevallig weet ik dat ze hier wel eens komen, die liefhebbers van het slagerswerk dat de Zweedse househakkers onder leiding van Steve Angello hier al eerder lieten horen (en hier en hier en hier). Het fast food van de dansvloer: Big Room House. Heel subtiel is het allemaal niet nee, maar laat dat nou net NIET de bedoeling zijn. Dit is niet-denken-maar-doen-dance. Dit is de stop die je er uit trekt als je emotionele badkuip dreigt te overstromen; de uitlaatklep voor de gevoelens, die door de voorgeprogrammeerde gedragscode van de huidige * kuch * geciviliseerde samenleving steeds vaker opgesloten blijven. Van razernij tot extase en alles wat je je daarbij verder nog kunt voorstellen. Poehpoeh, nou nou... Niet op letten; Sigmund Camping is weer eens aan het doordraaien. Draai jij gewoon het stomende en stampende Yours sincerely van Salzger & Angello, als je zin hebt in een XXL-sized zak vette frieten met dubbel mayo. En blijk je onderweg die opgekropte emoties ook nog te zijn kwijtgeraakt, dan is dat mooi meegenomen.

LISTEN&LOAD: Sincerly yours (original mix) - Roman Salzger and Steve Angello
INFO: Agnello on the web

Zaklamp mee!

Het nieuwe Underworld-alboem Oblivion with Bells begint inmiddels langzaam binnen te druppelen. Na het origineel en de Huntemann-riemiks van single Crocodile viel mijn oor op Beautiful Burnout, waar onze huisband zich van een hele andere kant laat zien. En bepaald geen vrolijke kant, want op BB rollen Karl en Rick een dik en donker wave-tapijt van acht minuten lang over de luisteraar uit. In de eerste helft wordt het humeur bepaald door zware synths; daarna neemt de biet het over en spurt Beautiful Burnout toch nog het licht tegemoet. Maar niettemin, géén voer voor lachebekjes.

LISTEN&LOAD: Beautiful Burnout - Underworld
INFO: Underwwworld

respect on the dance floor

Oejaja! Wanneer de dandy glamrock van Roxy Music in handen valt van de Zwitser Headman, één van de meest sophisticated DJ/producers van de afgelopen jaren, dan zetten we hier op de camping alvast een kistje Chablis in de koeling. Een alliantie tussen twee van zulke personal favo's is namelijk altijd reden voor een feestje! En dan draaien we dit. Het toen van Roxy in perfecte balans met het nu van Headman. Respect en durf gaan hand in hand. Gentlemendance! De geboorte van een nieuw genre?

LISTEN@LOAD: Viginia Plane (Headman re-work) - Roxy Music
INFO: Headman on the web

Belway

Dit is nou een goed voorbeeld van de reden waarom ik bij de afgelopen LL om de vijf minuten (=licht overdreven) riep: 'waar zijn de Belgen!?' Omdat dit prachtige Kill the Habit een plaat is waar de buurtjes schijnbaar het alleenrecht op hebben. Een broeierige downtempo slider, die zo uit de setlist van Nova Star, Zornik of Arid lijkt te zijn weggelopen. Eén klein probleempje: Ralph Meyerz en The Jack Herren Band komt uit Noorwegen. So much voor mijn theorie... Maar het maakt de song er natuurlijk niet minder om. Kill the habit? No way!

LISTEN&LOAD: Kill the habit - Ralph Myerz and the Jack Herren Band
INFO: Ralphy's Myspacepage

PAPA-UNIFORM-ROMEO-ECHO **** ECHO-XRAY-TANGO-ALPHA-CHARLY-YANKEE

Hij is net te curieus om 'm meteen tot Future LLReunion-classic te bombarderen, maar we hebben hier wél een kanon van een plaat te pakken hoor! All rise voor de Pilooski-edit van Michael Bundt's The Brain of Oscar Panizza. Het uit 1977 stammende origineel mag al een vliegmachine genoemd worden, maar het is deze recente riemiks die de track werkelijk airborne maakt. Piloot Pilooski (al eerder te gast met een subtiele The The-rerub) manouvreert deze Starfighter heel geleidelijk naar grote hoogte. Hij komt maar matigjes op gang, maar eenmaal in het luchtruim blijft 'ie stijgen (en stijgen, en stijgen...). En versnellen! Hier zijn de checkpoints: 2 min 22 - 3 min 41 - 4 min 44 - 5 min 30 - 6 min 12 - 6 min 30. Dát zijn de momenten waarop Pilooski het gaspedaal nog iets harder intrapt en de stuurknuppel nog iets dichter tegen zich aan trekt. Up, up, up! Op naar een hoogtepunt, vanuit je tenen, hélemaal omhoog (ongeveer zoals de juffrouw hierboven). Twijfelaars smeek ik om deze plaat een kans te geven; liefhebbers van 'opbouw' zitten na 2 min 22 al met hun hoofd in de wolken. Ik zeg WGD, half twee! PLAY LOUD!

LISTEN&LOAD: The Brain of Oscar Panizza (Pilooski edit) - Michael Bundt
INFO: Michael Bundt on Discogs

Klooien met klokhuizen

Misschien moeten we uit tandheelkundige overwegingen de afdeling zoetwaren voorlopig maar even mijden. Lekker hoor, zo'n Raider en een zakje Treets, maar gezagsgetrouw als ik ben, conformeer ik me toch maar weer snel aan het decreet 'Snoep verstandig, eet een appel'. Dus..., vangen! Maar verwacht géén Cox, noch een Granny Smith en evenmin een Golden Delicious. Nope, deze heet The Strain. Dit appeltje groeide niet in een boomgaard, maar in het laboratorium van professor-dokter Blockhead: de NY-based producer slash fruitteler die zich nu al enkele jaren toelegt op genetische experimentjes. Bij voorkeur gebruikt hij het DNA van hip hop, jazz, rock en avantgarde om nieuwe appelrassen te ontwikkelen. En Blockhead wéét wat hij doet, want The Strain is niet het gedrocht dat je op voorhand als enig mogelijk resultaat van dit genetische gooi- en smijtwerk zou verwachten. Nope, ondanks alle manipulaties zit het klokhuis gewoon in het midden en steekt er maar één steeltje uit, in plaats van dertien. Het enige afwijkende is de smaak. Anders. Nieuw. Verrassend. Vervreemdend ook. Zet daar je tanden maar eens in.

LISTEN&LOAD: The Strain - Blockhead
INFO: Blockheads digitale boomgaard

Zo zaten we toch allemaal?

Daar zaten we, met ons cassetterecordertje op ons kamertje. Het bij de platenwinkel gehaalde Top 40-blaadje zorgvuldig uitgespreid op de vloer. Wachtend tot dat ene nummertje aan de beurt was. En dan maar hopen dat Eric de Zwart er niet één of andere SUPERRRRRRRRSTIP of ALAAARMSCHIJFFFFFF doorheen zou tetteren. Uit dat tijdvak stamt Mari Wilson's Just what I always wanted: één van de plaatjes waarmee ik destijds mijn BASF'jes en TDK'tjes vulde. Gisteren hoorde ik 'm op de radio en alles kwam terug. Ik was weer, pakweg, veertien! Bizar hoor, dat één liedje zoiets kan veroorzaken. En als is het een zeldzaam zoete moezikale suikerspin; natúúrlijk vind ik 'm nog steeds ge-wel-dig! Nou ja...

LISTEN&LOAD: Just what I always wanted - Mari Wilson
INFO: Mary Wilson the web (de wandelende suikerspin is still alive!)

...laat de limonade nu maar knallen...

Gewoon, voor de leuk. Een kansloos collectiefje Yanks doet hier een Henny Huismannetje. Dat gaat ongeveer zo:

'En wie gaan jullie nadoen, jongens?'
'Queen, meneer'
'Queen! Toe maar... En welk nummer dan?'
'Flash meneer'
'Nou, dat is hartstikke leuk jongens! Daar is het ei. Stap er maar in'.
'OK meneer'
'Oh, en jongens...'
'Ja meneer...'
'Succes he! En zwaai nog even naar thuis'
'Dankuwel, dahag!'
'Dames en heren, hier is Louis XIV met Flash's Theme van Queen!'

Flash! - OEHOE - Saviour of the universe,
Flash! - OEHOE - He'll save ev'ry one of us

'En Jacques, wat zegt de jury?'
'Nou Henny, hou je vast! Een 1 voor de originaliteit, een 7 voor de uitvoering en een 10 voor de plaatkeuze. Want dit nummertje is zo ontzettend lekker-vet-goed-fout, dat 'ie op de LLReunion geen gek figuur zou slaan!'
'Uhm..., Jacques? Ik ben je even kwijt. LLReunion...? Waar HEB je het over?'

LISTEN&LOAD: Flash's Theme - Louis XIV
INFO: Louis XIV op Myspace

No Average Joe

Actie-reactie, dus na TOUGH komt TENDER. En voor dat soort gevallen heb ik Joe Pernice op de speed dial. De meester van de oorstrelende muziek. Helder en klaterend. Als de popwereld een orkest is, dan speelt hij de harp. Als de pophemel een engel mist, dan is het Joe, die daarboven z'n evenwicht verloor. Maar pas op; deze aardsengel heeft wel sardonisch trekjes. Want achter de serene sound van zijn songs schuilt vooral veel misere, malheur en malaise. Bittere pillen met een zoete coating. Die tegenstelling, dat wringende conflict tilt hem hoog uit boven het verzamelde gilde zoetebroodjesbakkers. Elvis Costello kan met een gerust hart met pensioen; Joe Pernice neemt zijn taken over.

En omdat Joe niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst een plekje op de camping bezet houdt, ga ik jullie in een volgende Pernice-posting wel vermoeien met het verhaal over mijn close encounter in de Grote Goudrenet.

LISTEN&LOAD: Monkey Suit - Pernice Brothers
INFO: Pernice Bros on the web

RIOOLECTRO

Met uitzondering van de door Justice en Digitalism gerevitaliseerde rock-afsplitsing, is electro als dance-genre zo langzamerhand toch echt yesterday's dinner aan het worden. Geeft niks, de dingen gaan zoals ze gaan. Bovendien zijn de geursporen van electro dermate indringend, dat we ze nog vele jaren na nu in het dancecircuit zullen ruiken. Beetje vies misschien, maar wel toepasselijk. Want electro is (vaak) een beetje vies. Dankzij deze stroming kreeg dirty dancing een nieuwe dimensie. De cleane en crispy signatuur van de house had er plotseling een smerig neefje bij. Met vuile kleren en vuile handen; met vieze voeten en vieze gedachten. En als dat neefje het op zijn heupen kreeg, leidde dat niet zelden tot verpletterende muziek. Zoals dit: de Sex Schon mix van In Flagranti's Nonplusultra. Nasty noise, zieke synths, brakende bassen en sexy stemmen zorgen samen voor een ultra-dirty-dancefloor-destroyer. Vlek op vlek (op vlek op vlek). Al gooi je er een hectoliter Vanish Oxi Action overheen, dít gaat er noooooooit meer uit!

LISTEN&LOAD: Nonplusultra (Sex Schon mix) - In Flagranti
INFO: In Flagranti on Myspace

spooky

Liked that? Try this! Nog zo'n scouting-track, maar nu eentje die op ontdekkingsreis gaat in het electronische dansveld: I need medicine van Fairmont. Net als bij Alligator gaat ook van dit nummer iets sinisters uit. Alle voelsprieten aan, want er staat iets te gebeuren. Zo'n song. En er gebeurt hier zeker iets. Iets huiveringwekkends. Iets knorrends. Iets ritselend. Iets schimmigs. Iets héél moois. Wie durft doet mee, op WGD. Rond vieren.

LISTEN&LOAD: I need medicine - Fairmont
INFO: Fairmont on Myspace

Beertje Collagol

Hóógste tijd om weer eens aandacht te schenken aan de padvinderij van de indie-rock. Dat verdient dit genre, want in een wereld waar originaliteit een fossiele status dreigt te verwerven, is het te prijzen dat er nog moezikanten zijn, die tussen al het asfalt blijven zoeken naar dat enkele paadje dat nog niet is platgetreden. Grizzly Bear is zo'n act. Met hun choir-version van het nummer Alligator hebben ze mijn sympathie in elk geval gewonnen. Je hoort hier een epische song; opgebouwd met onheilszwangere percussie en dramatische harmonien en eindigend in een overdonderende, orchestrale apotheose. Géén hap-slik-weg-track, maar een intrigerende compositie die avontuurlijke muziekliefhebbers de hoop verschaft dat alternatieve rock nog niet ten grave gedragen hoeft te worden.

LISTEN&LOAD: Alligator (choir version) - Grizzly Bear
INFO: Grizzly Bear op het web

RAAK

Het leven van een voorvechter van 'voortschrijdend inzicht' gaat niet over rozen. Van mening veranderen is in mijn ogen een uiting van tolerantie, maar daar kom je tegenwoordig dus niet meer mee weg. En al heleméél niet in je rol als vader. Neenee, ouders moeten CONSEQUENT zijn: een onwrikbaar principe in alle baby-bijbels! Zeg nóóit nee en daarna ja, want de volgende dag is uw engeltje Al Capone. Tsja, dan moet het maar in m'n eigen tijd...

Ik zie nu allemaal laag overscherende vraagtekens mijn kant op komen, die ik vermoedelijk moet interpreteren als 'GET TO IT! Ouwehoer'. Dus ik zal een beetje opschieten met de clou. Dit intro is namelijk bedoeld als rechtvaardiging voor het feit dat ik de lezers in de vorige posting nog van de bank af sleurde en ze er nu alweer in duw. Nou ja, dat dus. Inconsequent.

Dus ga maar weer zitten. Dan hoor je de aanleiding van al dat geduw en getrek. Dat is Darling be home soon van The Lovin'Spoonful: één van de mooiste ik-mis-je-liedjes dat ik ken. Zó ontwapenend dat alle strijdende partijen in Afganistan met een groepshug hun conflict zouden bijleggen als ze dit zouden horen. Ok, beetje overdreven misschien. Die groepshug gaat iets te ver. Hoe dan ook, mooi liedje.

LISTEN&LOAD: Darling Be Home Soon - The Lovin' Spoonful
INFO: The Lovin' Spoonful op het web

gehaktballen likken

Zo, en kom maar weer van die bank af. Die twaalf minuten zijn nu ongeveer wel afgelopen, dus omhóóg met die lazy buttocks van u! Uitrusten doe je maar lekker thuis, zodadelijk begint de campingdisco. En voor wie het vergeten was: daar gingen de handjes in de lucht; de voeten van de vloer; de pannen van het dak en de zorgen naar morgen. En laten er nou net twee deunen klaarliggen, die ons daarbij op weg helpen. Allereerst de nieuwe Junior Senior-single Get to know you; door de gehaktmolen gehaald door Guns N Bombs. Géén tijd om warm te draaien, want deze dansgranaat zegt namelijk meteen BOEM. En nogal hard ook. Plaatje twee toont wel genade, want de kitsch-crew die Miami Horror heet, verandert hier het Soft Tigers-soft ijsje Mr Ice Cream in een giant bananensorbet (mét hagelslag en parasolletje). Fluffy en funny. Feest dus. Moet ook, want we kunnen WGD07 inmiddels al ruiken. Speaking of..., kunt u allen uw Silent-iPod-Disco-choice aan de organisatie doorgeven pls? Ik mag dan misschien sneller dan mijn schaduw miksen, maar het is needless to say dat ik voor deze graag de tijd wil nemen. Die vloer moet in de fik. Hier vonkt 'ie al!

LISTEN&LOAD:
Get To Know You (GunsNBombs Jak The Tab Remix) - Junior Senior
Mr Ice Cream (Miami Horror Kids Out On the Street) - Soft Tigers
INFO: Junior en de tijgertjes op het net

Deense Dolly

Krijg nou wat! Vind ik vanavond voor de tweede keer Dolly én Jolene in mijn campingbedje (flashback). 'Lucky bastard', denkt u dan, maar dat valt mee. Nee, tegen. Want tussen de dames in ligt Peter Visti; handen voldaan achter z'n hoofd gevouwen, sigaretje in de mondhoek. Blijkt hij zojuist over Do en Jo heengegaan te zijn! In een kwartiertje! (...) Zo, zij die na deze plastische en puberale inleiding nog niet een teiltje aan het zoeken zijn, worden hier beloond met het even zonderlinge als zalige werkstuk dat de uit Trentemoeller-land afkomstige Visti hier exposeert.

...een planeet naar keuze ...

Hoor hoe de kunst van het kofferen eindelijk eens tot in de perfectie wordt uitgevoerd. Visti verandert Parton's uptight en uptempo countryclassic namelijk in een fabelachtige slomo-disco-space-trip, die de luisteraar in twaalf minuten en nog wat op een planeet naar keuze afzet. En dan hoef je nog niet eens van de juiste spiritualia voorzien te zijn. Enige wat je hoeft te doen is rust vinden. En een comfy plofbank als het even kan. Dan doet Petertje de rest. Rust onvindbaar en niks te ploffen? Doe dan maar doorlopen; anders worden dit de langste twaalf minuten uit je leven. Maar je kunt natuurlijk ook iets harder zoeken! Zou ik dan weer voor kiezen...

LISTEN&LOAD: Dolly - Peter Visti
INFO: Peter Visti op Myspace

+++ = ++++++++

Optellen met Camping! Dat gaat zo: Herbert + Gomez = Doctor Rockit. Nee, da's géén hogere wiskunde. Ik leg 't even uit. Voeg de nostalgie van Gomez toe aan de breekbare dance van Matthew Herbert en onderaan de streep verschijnt vanzelf Cafe de Flore van Doctor Rockit. En dat is vervolgens weer één van de vele schuilnamen van Herbert de Perbert! Kiek, iedereen kan rekenen. Zélfs yours truly. Een aantal van u zal Cafe de Flore overigens al kennen, want het is één van mijn stokplaatjes. Prop 'm in zoveel mogelijk miksen, als ik de kans krijg. En een zeldzaam veelzijdig nummer bovendien. Werkt even goed op een (open minded) dance-feest in Antwerpen als op een (open haard) avondje op de bank met uw lief en een fles rode wijn. Maar zou ook zomaar op de soundtrack van een Amelie-achtige rolprent kunnen staan. Of als achtergrondmuziek bij Derrick. Welkom in mijn stamcafé.

LISTEN&LOAD: Cafe de Flore - Doctor Rockit
INFO: Doctor Rockit op Boomkat

BECEL

Hoe vrijwillig en oprecht ik me de afgelopen jaren ook aan Koningin Electronica onderwerpen heb; om de zoveel tijd voel ik de dringende behoefte om haar synthetische sound te compenseren met iets, tsja... hoe zal ik het zeggen? Met iets plantaardigs. Bij dat soort aanvallen grijp ik vaak naar Gomez: de Britse brigade, die in de late 90's kort achter elkaar twee fonkelende alboems uitbracht. Bring it on en Liquid Skin, prachtplaten! Rootsy rock met geladen melodien. Rammelend en rommelig. Onconventioneel. Voici het van Liquid Skin afkomstige We haven't turned around. Een emo-thriller die ik back then om meer dan één reden volkomen grijs gedraaid heb. Maar that was yesterday. Vandaag doet 'ie dienst als anti-serum tegen het dalende kwik van deze herfstnacht. Laat buiten buiten, binnen is Gomez.

LISTEN&LOAD: We haven't turned around - Gomez
INFO: Gomez on the web

Onderwater

Dat Nederland in technokringen al enige tijd voor vol aangezien wordt, is hoofdzakelijk te danken aan Joris Voorn. Bijna onopgemerkt heeft de Schiedamse DJ/producer zich in korte tijd tussen de absolute wereldtop genesteld. Dat die opmars goeddeels buiten het gezichtsveld van de massa plaatsvond, is overigens iets goeds. Stel je voor dat Voorn opeens door het gansche land wordt omarmd. Dat zou betekenen dat de meerderheid van ons volk zomaar goede smaak zou hebben... Daar moet je toch niet aan denken! Brrrrrrr..., gelukkig hebben we in Tiesto al een nationale knuffel-DJ. Nope, laat Voorn maar zwemmen in minder bekende wateren. Past ook veel beter bij de diepzee-techno van Many Reasons, de uit 2006 stammende Voorn-track die je hier op de bodem aantreft. Prachtig, als je tenminste niet bang bent om ver, héél ver af te drijven.

LISTEN&LOAD: Joris Voorn - Many Reasons
INFO: Voorn in het wwwater

schilderachtig

House-schuwe muziekliefhebbers opgelet! Niet alle dance doet BOINK-BOINK-BOINK. Luister maar eens naar ondergaande riemiksen van de Recloose-classic Can't take it, die hier geretoucheerd wordt door Herbert en Carl Craig. Dankzij deze twee impressionistiche DJ's ontpopt Can't take it zich tot een sensitief meesterwerk. Fluisterhouse met een satijnen, soulvolle sound. Wat mij betreft wint Matthew Herbert's versie op punten, maar ook de Carl Craig-riemiks moet in staat geacht worden om non believers en dance-dissidenten op z'n minst aan het twijfelen te krijgen.

LISTEN&LOAD:
Can't take it (Herbert's Some Dum Dub) - Recloose
Can't take it (Carl Craig remix) - Recloose
INFO: Herbert en Carl op het web

Old Spice

Gisteren een bijzonder DJ-setje gedraaid. Ik mocht m'n ding doen op iemands vijf-en-zestigste verjaardag. Klinkt vreselijk en dat was het ook. Maar dan wel vreselijk LEUK! Moet ik erbij zeggen dat het feestvolk nou niet echt een representatieve afspiegeling van de hedendaagse grijsaards vormde (een aantal van deze senioren zou nog moeiteloos een weekendje polderparadijs kunnen verteren). En overigens bestond de helft van de zaal 'gewoon' uit vijftig-minners. Moezikaal werd vooral in de achteruitkijkspiegel geblikt. Véél seventies en eighties dus. Stevie Wonder, Roxy Music, Earth Wind & Fire, Pointer Sisters, Rick James, Doobie Brothers, Bob Marley..., dat werk. En je kunt zeggen wat je wilt, die classics blijven een garantie voor een volle vloer. Eén van de high lights was Michael Jackson's Wannabe starting something. Hoe afgelikt ook, niemand is bestand tegen de deze foenkie bouncer van de cuckoo King of Pop. Helemaal niet als op driekwart de ad-lib-break binnen valt: Ma Ma Se, Ma Ma Sa, Ma Ma Coo Sa, Ma Ma Se, Ma Ma Sa, Ma Ma Coo Sa! Was vroeger dan toch alles beter?

LISTEN&LOAD: Wanna be starting something - Michael Jackson
INFO: Wacko's Web

PEPER

Het is save to say dat de invloed van Finland op de popmuziek nou niet echt heel omvangrijk is. Ben zelfs geneigd te stellen dat de invloed van Finland op welk onderwerp dan ook goeddeels te verwaarlozen valt. Nou ja... Sorry, da's wel héél erg snobistisch. Zéker voor een Ollander. Want Finland bracht ons natuurlijk wel degelijk iets. Jari Litmanen bijvoorbeeld. En de ontwerpers Aalto en Saarinen; twee handen vol skischansspringers en Formule 1-coureurs; Nokia en niet te vergeten de kerstman (inclusief rendieren). Sinds kort mag daar wat mij betreft een naam bij: Pepe Deluxe!

...dát hadden ze eerder moeten doen...

Dit collectief wildebrassen maakte aanvankelijk computergestuurde Drum & Bass, maar bekeerde zich kortelings tot handgespeelde muziek. En dát hadden ze eerder moeten doen, want de Finnen blijken keihard en - Brabant let op - KEIGOED te kunnen rocken en idem te rollen. Zoals je hier kunt horen op hun verse single Go for blue, in de riemiks van Optimo. Die Schotse knoppendraaiers zijn er verantwoordelijk voor dat Go for blue ontaardt in een uitzinnige psychedelic-funkrock-beatfreak-showboat! Zó zou het klinken als Jimi Hendrix, de Chili Peppers, The Doors en The Black Crowes onder invloed van twee-en-twintig kratten Finse Black Death-vodka plus de gehele inhoud van de lokale nachtapotheek het podium zouden betreden voor een extreem gemene, vieze-vuile jam-sessie. WICKED. En een punt extra voor de classic-retro-drum-break (van 3 minuut 7 tot 3 minuut 42). Rock-extravaganza als dit maken ze tegenwoordig niet meer. Uhm..., wrong! Dus wél. Laaidies & gents, give it up for Pepe Deluxe!

LISTEN&LOAD: Go for blue (Optimo espacio 3rd summer of love version instrumental) - Pepe Deluxe
INFO: Pepe's Myspepe