Verkocht?

Zal het meteen maar toegeven: dit wordt niet de eerste keer dat ik me opwerp als one-man-promotieteam van Hikaru Utada's Simple and Clean. Al járen val ik mensen ermee lastig. Met dit hardnekkige geplug hoop ik dat deze track ooit nog eens in het elitegezelschap der LLReunion-classics zal worden opgenomen. IJdele hoop, vrees ik. Want Simple and Clean heeft drie down sides: 1) het is gewoon een héél slecht nummer, 2) het is lachwekkend commercieel en 3) de combinatie van 1 en 2 (helpt ook niet echt...). U vraagt zich nu misschien af: 'precies welk gedeelte in de betekenis van ´one-man-promotieteam´ heeft hij niet begrepen?', maar dat komt nu. Simple and Clean is namelijk net zo goed als 'ie slecht is. Ja, dat vind ik zelf ook een onbegrijpelijke zin, maar het is zo!

...Sleepless in Seattle...

Waarom? Beats me. Misschien komt het door de pre-fab romantiek, waar ik me zo moeilijk tegen kan wapenen (Sleepless in Seattle is één van mijn favoriete films, moet je weten); of de glazuurbarstende zoetheid in de stem van de Japanse zangeres; maar het kan óók de melodie zijn, die zich na één keer luisteren in je geheugen vastbijt en daarna nooit meer loslaat. Wat het ook is, dit liedje drukt op het juiste moment op de juiste knoppen. Bij mij dan. Blijft het daarbij, of...? Doe mij een lol. Al is het er maar ééntje; ik MOET medestanders hebben die op WGD07 bereid (en in staat) zijn om gedurende de vijf minuten en twee seconde die deze track duurt scháámteloos loos te gaan. Ik neem ´m in elk geval mee, al is het tegen beter weten in.

LISTEN&LOAD: Simple and Clean - Hikaru Utada
INFO: Hikaru Utada on the web

plukje

Eén update is geen update, zeg ik altijd maar. Dus nummer twee is coming your way (aldus uw DJ-dichter)! Na de aanvulling op At les van Karel Kreek wordt hier Nathan Fake's You are here geactualiseerd. Maar dan moet ik misschien eerst nog even rewinden naar de aanvankelijke entry van die track. Die maakte namelijk onderdeel uit van mijn vakantie-overdracht en aangezien die nogal van de lijfige was, kan ik het me zo voorstellen dat niet iedereen zin had om dat spervuur aan postings van A-tot-Z te beluisteren.

...breekbaar...

Hoe dan ook, dáár vind je dus de oorspronkelijke uitvoering. Zéér de moeite waard! Net als de update hieronder, waar je hoort hoe Four Tet de breekbare bieten van You are here met een pincet heeft opgepakt om ze vervolgens met een miniscuul penseeltje over te verfen. A-dem-be-ne-mend. Maar dat zal de oplettende lezer niet verbazen omdat zowel Fake als Four reeds meer dan één camping-award op zak hebben (zie hier, daar en hier en daar) In lijn met de onderstaande update word je ook bij deze plaat langzaam maar zeker door wolken omringd. Laat je meedrijven. En lossssssss...

LISTEN&LOAD: You are here (Four Tet remix) - Nathan Fake
INFO: Nathan Fake on the web

worteltje

UPDATE ALERT! Wist ik veel... Blijkt het hier eerder zo hartstochtelijk geprezen At les van Carl Craig's side project Innerzone Orchestra een dancejazz-uitvoering te zijn van één van de meest legendarische tracks uit de technogeschiedenis! Kan zó in de rubriek 'back to school'. En dat doen we dan maar meteen; inclusief een urgente aanbeveling. Want het origineel van de dance-professor uit Detroit sprankelt evenveel als de zijdezachte pianoversie. Fijngevoelig. Soft focus. Alsof je in een cocon zit. Of een feestje viert in dikke, witte mist (maar daar moet je bijgeweest zijn).

LISTEN&LOAD: At les (original version) - Carl Craig
INFO: Carl Craig on Myspace

Chill 'm all!

Jaja, het is inderdaad weekend en jullie hebben nergens om gevraagd, maar zoveel tijd en energie kost het niet. Dus kom op, éven leuk meedoen en vul dat stemformulier nou gewoon in. De verkiezing van vandaag gaat tussen twee slow pacers uit de rock-geschiedenis, die beiden in de krulspelden zijn gezet en daarna een halve dag onder de zonnebank werden vastgeketend. En alsof dat nog niet genoeg was, volgden óók nog de nagelsalon en een botox-behandeling. Dat alles met het doel ze te laten schitteren op een loungy Ibiza-terras. Mmmmmmmm..., do they fit in? Rockers op teenslippers? Bubbels in plaats van booze? Als dát maar goed gaat. En dat gaat het, wat mij betreft. Tenminste, bij één van de twee. Welke? Jij eerst.LISTEN&LOAD:
Walk on the wild side - DJ Disse
Love rears it's ugly head (Soul Power remix) - Living Colour
INFO: Lou en Living op le web

Blokje om

Nóg een track die op voorhand de populariteitsprijs niet zal gaan winnen. Om andere redenen dan bij Victoria Williams overigens. Want waar zij de massa afschrikt met haar onalledaagse en (voor velen) ongemakkelijke muziek, is hier de furie er verantwoordelijk voor dat het gros een omweg neemt als ze dit ding horen. Want furieus is 'ie, Kid Alex' riemiks van de Telex-track Do worry. Deze granieten plaat is naar verluid één van de geheime wapens in de DJ-sets van Erol Alkan. Kiezelharde, ziedende electrotech met een onverantwoord volle lading adrenaline aan boord. Kan dan ook uitsluitend geconsumeerd worden als de vloer in vuur en vlam staat; als je zenuwen en zintuigen op overdrive staan. En dat is meteen de verklaring voor het feit waarom Do worry niet zo makkelijk vrienden maakt. Maarrrrrrr..., de thrill seeker die deze woesteling desondanks in zijn inner circle toelaat, heeft er mooi wel meteen een nieuwe beste vriend bij.

LISTEN&LOAD: Do Worry (kiD Alex remix) - Telex
INFO: Telex on Myspace

Victoria's secret

Soms weet je dat bepaalde tipski's niet veel vrienden zullen maken. Is niet erg, want je kunt nou eenmaal niet iedereen te vriend houden -hoewel ik een niet te onderschatten deel van mijn leven het tegenovergestelde dacht. Maar misschien is dit niet de plek en evenmin de tijd om daarover nou eens lekker te gaan lopen uitwijden...

To the point: het gaat over Victoria Williams. Zij is het die (denk ik) niet veel vrienden gaat maken. Want ze is een beetje een rare mevrouw. Gek stemmetje, vreemde muziek (en mevrouw Willems ziet er ook een beetje merkwaardig uit). En ze zingt over raadselachtige zaken, zoals schoenen, koekepannen, grote vissen, draaimolens en zomers vol drugs. Als je haar voor het eerst hoort, denk je vermoedelijk: wat een vreemde muziek maakt die rare mevrouw met dat gekke stemmetje (en wat ziet ze er merkwaardig uit). Als je haar voor de tweede keer hoort, denk je dat nog steeds. En de derde en vierde keer ook. Maar misschien kom je niet eens tot dat aantal en heb je wel iets beters te doen dan te luisteren naar liedjes die Teerbuik en Veervoet heten.

...kronkelende...

Of... Of je valt voor Victoria. Als een blok. Omdat ze de wereld nog steeds door de ogen van een kind bekijken kan. Omdat ze spannende en grappige verhalen vertelt. Omdat haar kromme, kronkelende liedjes zo bijzonder mooi zijn. Hier hoor je er zes. Vier van haar eigen albums en twee afkomstig van een speciaal voor (en met) Williams opgenomen benefiet-plaat, waarvan de opbrengsten bestemd waren voor haar medische behandelingen. Victoria Williams lijdt aan MS. Attentie-attentie voor Eddie Vedder-fans: het duet dat hij hier met de Amerikaanse zingt, gaat door merg en been. Dus... 'an introduction to...'.

LISTEN&LOAD:
Crazy Mary - Pearl Jam & Victoria Williams
Can't cry hard enough (live) - Victoria Williams
Frying Pan _ Evan dando
Opelousas - Victoria Williams
Crazy Mary - Victoria Williams
Nature's way - Victoria Williams (with Dave Pirner)
INFO: Victoria's web

body of evidence

Gisteren aandacht voor het verleden van de French House, nu een quickie over het heden. Als bewijsmateriaal voor mijn bewering dat de echo's van het genre nog steeds hoorbaar zijn. Zoals hier, op de Thomas Bangalter-riemiks van DJ Mehdi's Signatune. Precies de juiste balans tussen toen en nu. Een wall of sound! Vergeet het maar, tegen de fire power van filter-veteraan (en Daft Punk-helft) Bangalter en new kid on the block Mehdi is niets bestand. Deze orkaan blaast gewoon alles omver. Geef je over, verzet is zinloos.

LISTEN@LOAD: Signatune (Thomas Bangalter edit) - DJMehdi
INFO: DJ Mehdi op het web

Freewheeling

Nu we toch in Frankrijk zijn, kunnen we ter hoogte van de Riviera net zo goed even de grens oversteken. Naar Italie. Het land waar je de oudheid soms nog van de straat kunt oprapen. Vandaar dit museumstukje, dat elk jaar wel één of twee keer via de intercom over de camping schalt. En dat al zo'n twintig jaar. Het is Paolo Conte's Gli Impermeabili (wat overigens 'de regenjassen' betekent). Sophisticated. Prachtig! Vooral vanwege de Sinatra-achtige nonchalance en de allengs aanzwellende violen. En uiteraard ook vanwege die neusfluit op het einde. Of is het een gek toetertje? Enniewees, zalig ding dit! Zo'n plaat die je het gevoel geeft dat je wind mee hebt.

LISTEN&LOAD: Gli Impermeabili - Paolo Conte
INFO: contepuntcom

FRENCH KISS

We doen de donderdag open met een container-posting in de categorie 'back to school': dat is de al enige tijd geleden geintroduceerde rubriek, waarmee wordt beoogd de geschiedenis van de electronische dansmuziek enigszins in de vaart der volkeren omhoog te stuwen. Want ik blijf het een gotspe vinden: de hele wereld zingt Hotel California woord voor woord mee, terwijl men zich bij het horen van de naam Kraftwerk advraagt of dat niet dat bandje van Harry Slinger was -die met dat petje. Kwalijke zaak. Dáárom dus deze kruistocht, waarbij ik overigens niet gehinderd wordt door het antwoord op de vraag of er ook maar iemand op zit te wachten (of uberhaupt oplet). Ach, dan maar Don Quichot...

Deze overzichtstentoonstelling gaat over French House: de stroming die in de late nineties de (Europese) dance-scene domineerde. Ook wel Filter House, Disco House, Neu-disco en Tekfunk genoemd. En uit al die benamingen kun je heel eenvoudig de sound van French House destilleren. Inderdaad, een melange van funk, disco, house en techno, waarbij gul gebruik gemaakt werd van samples, filter-effecten (hét trade mark) en poppy melodien. Godfather van het genre was - natuurlijk - Daft Punk. Op eerbiedige afstand gevolgd door ondermeer Cassius, Alan Braxe, Alex Gopher, Etienne de Crecy, Thomas Bangalter, Stardust en Modjo.

...kriebels in je buik...

Hoewel French House als op zichzelf staande stroming in de loop der jaren verdween, heeft het ontegenzeggelijk zijn sporen nagelaten. Dat is ook vandaag de dag nog duidelijk waarneembaar. Neem bijvoorbeeld Justice, van wie zo'n beetje het gehele oeuvre op de fundamenten van French House steunt. Net zoals al hun klasgenootjes uit de school van Ed Banger (Sebastian, Uffie, DJ Mehdi amongst others). En ook acts als Phoenix, Air en Erol Alkan zijn in zekere zijn schatplichtig.

Onderstaand hoor je hoe vreselijk goed dit genre was. Of beter: kon zijn. Op voorhand een arbitraire samenstelling overigens (puristen zullen er op spugen), want het zijn strikt persoonlijke favo's. Misschien een tikkie outdated in een enkel geval, maar laat dat vooral geen reden zijn om ze onaangeraakt in de prullenbak te mikken. Het gaat om de feeling, de vibe. Om de kriebels in je buik als je In love with you hoort; om de champagne die je door je aders voelt bruisen bij So much love to give*; om de roes die de feelgoodfunker Grandlife veroorzaakt en om de opwindende kick-start van Aerodynamic. Vive La France!

LISTEN&LOAD:
So much love to give - Thomas Bangalter & DJ Falcon AKA Together*
In love with you - Alan Braxe & Romuald
Grandplay - We in Music
Aerodynamic - Daft Punk
* Some much love to give is de Moeder Aller Filterhouseplaten. Ruim tien minuten lang 1 simpele sample herhalen. Dát op papier weerzinwekkende idee, groeide uit tot het meest verbroederende en ontladende dance-anthem ooit. Hearing is believing.
INFO: compilation

Rock the boat

Sapperdeflap, wat is 'ie toch eigenlijk on-ge-hoord goed, die James Murphy van LCD Soundsystem. Oók nu hij La Isla Electro achter zich heeft gelaten om koers te zetten naar een rocky coast. Geen extreem grote koerswijziging overigens, want ook tijdens hun electro-days maakte LCD Soundsystem al meer dan eens een uitje naar het drielandenpunt tussen electro, rock en house. En dat is, goed beschouwd, nauwelijks veranderd. Behalve dat ze tegenwoordig vanuit tegenovergestelde richting de grens passeren. Nu denkt u: 'verdomd interessant, maar waar wil je nou eigenlijk naartoe, piemel?'. Nouhou, naar beneden. Daar waar LCD's onstuimige North America Scum voor het grijpen ligt; daar waar een dubbelklik voldoet om kennis te maken met één van de best gelukte kruisbestuivingen tussen snaren en bieten. Ever.

...wc-bril niet omhoog...

En dat allemaal dankzij de riemiks van Ian St. Laurent (voor zover bekend geen 'familie van'): de producer die in de Middeleeuwen van de Reunion-geschiedenis al eens de aandacht trok met zijn in-your-face-houser Do ya dub. Eeuwige roem en een voetmassage voor wie zich dat nog herinnert. Hoe dan ook, die goeie ouwe Sint Laurent is er in geslaagd deze nozem-track nóg onbeschofter te maken dan 'ie al was. Dus weet waar je aan begint; hier wordt niet met mes en vork gegeten, niet met twee woorden gesproken en geen wc-bril omhoog gedaan. Soort white trash eigenlijk, maar dan wél white trash that is OK to like. Like?

LISTEN&LOAD: North American Scum (Ian St.Laurent's South Philly Scum Remix) - LCD Soundsystem
INFO: LCDWWW

ABORT

Experimentje. Stel je voor: een dansvloer in opperste staat van extase; rush hour; woest jumpende party people everywhere... En dan, vanuit het niets, deze plaat opzetten. Silencio. Sereniteit. Zou het werken? Hoe zouden de reacties zijn? Hang the DJ, vermoedelijk. Pek en veren, nee, vierendelen! Mmmmm..., geen verleidelijk voorland, maar desondanks is mijn hypothese dat het een katalyserend effect zal hebben, in plaats van andersom. Zo'n abrupte (funny woord eigenlijk, maar dat terzijde) verandering van dynamiek zou zomaar eens héél verfrissend kunnen zijn. Zeker omdat aan het einde van deze ragfijne tokkelsuite de bieten langzaam weer op snelheid komen. Zou het werken? Er is maar één manier om erachter te komen...

LISTEN&LOAD: The Prayer (acoustic version) - Jephte Guillaume
INFO: Jephte Guillaume on Myspace

blootje

Na de vorige twee mammoet-postings is een shorty wel op zijn plaats. Een shorty in tekst, that is. Nadrukkelijk niét in muziek, want de DJ's van dienst (DJ Koze en Sid le Rock) staan er om bekend dat ze tijd en ruimte nodig hebben om de luisteraar te besprenkelen met hun sinistere sound. Tipski uit de haven: gun ze die tijd en geef ze de ruimte! Koze en compagnon Le Rock betalen je terug met een hallucinerende trip. En daar leveren ze helemaal gratis en voor niks ook nog een rode-oortjes-riemiks bij (nou ja, roze dan...). Enniewees, wie dit (click-clack) in de armen sloot, gaat deze minstens zo stevig vast houden. Spacespul. I like!

LISTEN&LOAD:
Naked - DK Koze vs Sid le Rock (Orginal)
Naked - DK Koze vs Sid le Rock (DJ Koze remix)
INFO: Koze en Sid on Myspace

Wie doe ik na?

Kan niet bepaald zeggen dat mijn timing op het gebied van beloftes en goede voornemens nou zo gelukkig is, lately. Ik hoor mezelf nóg beloven (nou ja, ik beloofde het te proberen) dat ik niet zoveel koffers meer zou poosten. En wat kom ik vervolgens tegen...? Een verschrikkelijk fijne 'Various Artists' tot de rand gevuld met..., juste: KOFFERS! Samengesteld ter ere van het 40-jarige bestaan van BBC Radio 1. En dat viert de Beep met een doebbelalboem waarop cracks van vandaag hits van gisteren nadoen.

...gouwe pik...

Uitblinkers? Véél! Desondanks deze greep: Foo Fighters geeft Paul McCartney's Band on the run een imponerende zacht/hard-behandeling; The Feeling verandert You're so vain van Carly Simon in een pompende honkytonk-boogie; de koffer-recidivisten van Franz Ferdinand blijven wijs genoeg dicht op de huid van Bowie's Sound & Vision (veilig maar fijn); KC Tunstall maakt een galopperende redneck-rocker van Roxy Music's Let's stick together; The Kooks toveren met All that she wants van Ace of Base zomaar een buitengemeen credible indie-poppertje uit de hoge hoed; Gouwe pik Mark Ronson en gouwe < piep > Mary J Blige stoppen het Diana Rossi/Marvin Gaye-duet You're all I need... met succes in de Teletijdmachine.

Maar nogmaals, er is meer. Veel meer. En ja, er is natuurlijk óók een aantal acts dat zich behoorlijk verslikt (de kofferamateurs van Keane als Queen, Mika als The Police, The Streets als Elton John), maar dat is dan ergens wel weer geinig. Het overgrote deel is echter heel erg leuk. Zó leuk, dat ik er een schadegevalletje geloofwaardigheid graag voor over heb. Dus daar gaat 'ie: KRAK! Zo, wéér een belofte gebroken. Shoot me. Of niet en zing gewoon keihard mee. SMILE!

LISTEN&LOAD:
Band on the run - Foo Fighters
You're so vain - The Feeling
Sound & Vision - Franz Ferdinand
Let's stick together - KT Tunstall
All that she wants - The Kooks
You're all I need... - Mark Ronson & Mary J Blige
Downtown - Jann Arden (niet op de BBC-plaat, maar lag nog in de la...)
INFO: BBC Radio 1 en het kofferalboem

How deep is your love?

Deep house is een dance-discipline die hier op de camping niet eerder werd gesignaleerd. Ben er een beetje huiverig voor. Dat komt met name omdat dit genre op de één of andere manier grote aantrekkingskracht uitoefent op studenten van de Whitney Houston Academy of Ad Lib. Ze leren daar hoe je de instrumentale stukjes tussen de verschillende zanglijnen met zoveel mogelijk wohowowo-hohowowooo-howo-hoooho's en/of yeahyeah-yeah-hojoehoe-yeah-yeah-ja-yeah's moet invullen. Correctie: volsmeren! Maar dan zijn ze er nog niet. Neehee, die uithalen dienen kennelijk altijd vergezeld te gaan van extreem veel vibrato, een getormenteerde gelaatsuitdrukking en een soort van reumatisch handgebaar. Pas dan slaag je voor dit Ad Lib-examen. Beroemde oud-leerlingen zijn natuurlijk Mariah Carey, Christina Aguilera, Beyonce en Celine Dion, maar óók Dinand Woesthoff en Eddie Vedder. Ik word er persoonlijk een beetje nerveus van.

...ledematen natellen...

Vandaar dus de reserves jegens deep house. Eigenlijk best jammer, want deze warmbloedige offspring van techno kan kippenvelverwekkend lekker klinken. Avontuurlijke electronica vol soul en verslavende ritmes. Met maar één mission statement: dancy baby dance! De twee legendarische deep house-classics die je hieronder aantreft - en vermoedelijk wel (her)kent - zullen inmiddels alweer zo'n tien jaar oud zijn. Maar zoals het klassiekers betaamt, is er van slijtage geen sprake. Tien jaar geleden waren ze geweldig, nu nog steeds en dat zal over tien jaar niet anders zijn.

Luister naar Blackwater van Octave One feat. Ann Saunderson en Knights of the Jaguar (roepnaam: Jaguar) van DJ Rolando AKA The Aztec Mystic. Deep house op z'n diepst. Duizelingwekkend. En zonder inbreng van de pupillen van Juf Houston uiteraard. Hier geen gejammer. Integendeel, de vocalen werken als mantra's; bezwerend en hypnotiserend. En wie desondanks roerloos blijft staan, moet z'n ledematen toch eens natellen. Dan ben je namelijk iets kwijt; een voet, of een heup... Gelukkig gaat dat niet gebeuren. Bewegen zál je, minimaal twee tenen! En als je nou echt enthousiast bent geworden, kun je onderstaand óók nog een trosje riemiksen plukken (attentie-attentie voor de percussiecrazy Jaguar-riemiksen van Derrick May en Jeff Mills en de dopey Blackwater-bewerking van Alter Ego -remember him?).

LISTEN&LOAD:
Blackwater - Octave One
Knights of the Jaguar - DJ Rolando AKA The Aztec Mystic
BONUSMIKSEN (FANS ONLY):
Blackwater (Alter Ego Vocal Mix) / Blackwater (Chase The Blues Instrumental Mix) / Blackwater (String Instrumental) / Revenge Of The Jaguar (Jaguar Mad Mike Mix) / Jaguar (Derrick May Remix) / Jaguar (Jeff Mills Remix)

INFO: DJ Rolando en Octave One on Myspace

BAKERMAN

And now for something completely different (om Monty Python's briljante bruggetje maar eens te misbruiken)! Zwaai 'ns naar Ian Love, todays warme bakker. De Amerikaan bakt liedjes zoals ze dat vroeger deden, maar dan op z'n nu's. Snappie 't nog? Misschien handiger om ter illustratie even wat namen te droppen die Ian de underdog zelf als invloeden slash helden claimt. En daar mag een strikje omheen hoorrrrrr: Wilco, Spiritualized, Nick Drake, Bob Dylan..., kiek, dáár kan ik dus wel wat mee! Stuk voor stuk stamgasten in mijn imaginaire Top 100 Aller Tijden. Maar het siert bakkertje Liefde dat hij zich niet verliest in epigonisme. Neen, er verschijnen originele gebakjes uit Ian's oven; aangenaam onaangepaste, ontwapenende en charmante songs met een eigen geluid. En een twist. Het soort prikkelpop, waar óók de Grandaddio's onder ons er vast wel meer dan één van op kunnen. Hier houd ik van, doe maar een doos van tien!

LISTEN&LOAD: Black Diamond - Ian Love
INFO: Ian Love's Myspace-page

zilver & zuiver

Sluiten we deze manic monday af met een disco tranquilo. Als je deze op eleven nine voorbij hoort komen, dan weet je één ding zeker: het is WAPPIE TIME in WGD! Over niet al te lange tijd zal je de vogeltjes horen fluiten. Buiten, maar óók op deze weldadige chiller van de Future Loop Foundation. Met Sunshine Philosophy presteert deze Britse brigade het om voor de tweede keer te worden genomineerd voor een Future LLReunion-classic. Eerst met een uitbundige hands-in-the-air-vlindervanger en nu dus met een sonisch shot valium. Want kalmerend is 'ie. Dát kun je wel overlaten aan riemiksers Rob da Bank en Chris Coco, van wie de eerste bekendheid geniet als host van de warm aanbevolen BBC-Radio1-show The Blue Room (ga vooral eens op visite als je je thuis voelt in het moezikale leftfield). Daar hoor je spul als dit. Hoe dan ook, de volhouders op eleven nine zullen na het horen van deze plaat vermoedelijk besluiten dat het nog véééééél te vroeg is om het licht uit te doen.

LISTEN&LOAD: Sunshine Philosophy (Rob da Bank and Chris Coco remix) - Future Loop Foundation
INFO: Future Loop Foundation on the web

Dr. Oetker

De behoefte om te hulp te schieten, komt nu echt in golven! Out of control, want na Florence Nightingale hebben nu ook Moeder Theresa en Majoor Boszhardt bezit van me genomen. Who's next? Henri Dunant? Dokter Van der Ploeg? Naja, het is goed bedoeld, moet u maar denken. Daarom hier nóg twee tracks die in Twisted´s voetsporen zouden kunnen treden: Zoot Woman´s Living in a Magazine en Avalon van Juliet, geriemikst door respectievelijk de Paper Faces en Thin White Duke. En dat is uiteraard in beide gevallen een vermomming van Jacques Lucont AKA Stuart Price. Hier hoor je nog eens waarom hij (en hij alleen) de climax-king is. Niemand zorgt voor zulke zalige hoogtepunten als Sjaak!

Oh, en Timmerikski: voel je s.v.p. op geen enkele wijze onder druk gezet (emotionele chantage beperk ik tot de huiselijke kring). Die op drift geraakte charitatieve oprisping is namenlijk mijn probleem. En tijdelijk van aard bovendien; gaat vanzelf weer over.

LISTEN&LOAD:
Living in a Magazine (Paper Faces remix) - Zoot Woman
Avalon (Thin White Duke remix) - Juliet
INFO: Jacques on Discogs

BAYWATCH

Een loopbaan als reddingswerker heb ik nooit geambieerd. Dat is géén tekort aan barmhartigheid, maar dat komt voort uit zelfkennis. U kent het wel: iemand van de regen in de drup helpen. That's me! Tenzij er moezikale hulp geboden is. Dan verander ik in DJ Sint Bernhard! Zoals nu. Slachtoffer in kwestie is ons aller Timmerik, die in de comments liet weten nog een beetje te stoeien met zijn kom-van-de-heuvel-af-plaat. Dat hij daar helemaal geen hulp bij nodig heeft, weet ik ook wel, maar de Florence Nightingale in mij is los en dan ben ik dus niet meer te stoppen!

Dus daar gaat 'ie: Timmerik zocht iets in het verlengde van de Camel Riders. Female vocals met een rockende dance-drive. Zoiets. Geen gemakkelijke opgave, want zo'n raket als Twisted wordt niet elke dag gelanceerd. Toch wat suggesties. Ik dacht meteen aan de Tim Deluxe-riemiks van de Gus Gus-killer David. Die is op zeker verwant aan De Kameel. En in de slipstream van David is nog een drietal soortgenoten een aanbeveling waard: So Many Times (Steve Angello RMX) van Gadjo, het met een Kate Bush-sample verrijkte Something Good van VanShe Tech vs Utah Saints en Hyper's behoorlijk brute rollercoster No Rockstars. Ziedaar Timmerik's eigen EHBO-kit. Tegen wil en dank wellicht, maar ach, baat het niet dan schaadt het niet (met mijn welgemeende excuses voor het cliché overvlakkée).

LISTEN@LOAD:
David (Tim Deluxe remix) - Gus Gus
Something Good - VanShe Tech vs Utah Saints
So Many Times (Steve Angello RMX) - Gadjo
No Rockstars - Hyper
INFO: Gus, Saints, Gadjo en Hyper on the www

lekkerbekjes

Even off-topic. Surfend naar Underworld-materiaal daalde ik af naar de donkere diepte van het web en zag daar DIT!!!! Bizarrrrrrr. Fascinerend! Terwijl wij - het menssoort - ons onledig houden met de grootst mogelijke onzin zwemmen er honderden kilometers onder ons dit soort gevallen langs (click). Adembenemend (en een koele soundtrack)! Tsja, dan klik je eens verder en komt dit (click) tegen... Creepy (;

BLEEKNEUS

En hierna zal ik ermee ophouden hoor; met dat flauwe gezwartwit. Maar ik had nog een alibi nodig om een oude personal favo van Whitey over de schutting te smijten en indachtig het thema dezer zondag kon ik die kans onmogelijk laten passeren. Whitey dus, met het schuimende Leave them all behind. Muziek uit de goot, muziek naar mijn hart!

LISTEN&LOAD: Leave them all behind - Whitey
INFO: Whitey on the web

couleur locale

Oe! Smaakt naar meer, ofnie? Trekken we toch gewoon nóg een blik foenkie soulsoup open. Opgediend door twee spice girls (niet die, nee): Estelle en Alice - zwart van binnen wit van buiten - Russell. Beiden leveren het bewijs dat soul en funk anno 07 nog alive & kicking zijn. Estelle doet dat met een hip hop-attitude, terwijl miss Russell - hier begeleid door de Australische Bamboos - een vintage funk-vuurpijl afsteekt. Alsof ze veertig jaar geleden naast wijlen James Brown in het Apollo Theatre staat. Poei! Schoenenpoets uit de kast, mesdames et messieurs. Dansez maintenant!

LISTEN&LOAD:
Too Long - Estelle
Bring it home - The Bamboos feat. Alice Russell
INFO: Es en Al op Myspace

Come together

In de comments wordt momenteel driftig gediscussieerd over de time slots in het WGD-rooster (en dan met name over de kleur daarvan). Olala3 speculeert al over een parallel-soulshow in de schuur en yours truly danst vermoedelijk de hele avond op zijn eigen silent disco omdat vooralsnog niemand Saskia en Serj tot de tweede ronde heeft toegelaten [edit: die omstandigheid is inmiddels gewijzigd, hiep-hiep-hoera!]. Nou, dat wordt nog gezellig! Hóógste tijd voor wat love, peace en understanding. Join hands en luister naar een klassieker uit de aller-allereerste Reunion-editie: The Ghetto / El Barrio van George Benson. Zo on-ge-loof-lijk lekker. Zo extréém goed. Tijdloos en universeel. Voor zwart, voor wit, voor iedereen! En vanaf 4 minuut 58 sta je op je kop. Wedden?

P L A Y L O U D ! ! ! !

LISTEN&LOAD: The Ghetto / El Barrio - George Benson
INFO: George on the web

transfusie

Nu de contouren van WGD07 zich steeds scherper beginnen af te tekenen, is het een poging waard om te proberen het Reunion-repertoire van wat nieuw geluid te voorzien. Zie deze posting derhalve als een auditie. Met andere woorden: kunnen onderstaande songs jullie ervan overtuigen dat ze op eleven nine een plek op de playlist verdienen? De contestants zijn overigens stuk voor stuk afkomstig uit de omgeving van planeet rock. Qua evenwicht, zeg maar. Het dansvolk komt hier al genoeg aan bod.

Alors, on y va. Wat tref je aan? Een nieuwe ultra-Britse singalong van de Kaiser 'Piek ik te vroeg?' Chiefs; een ultra-Amerikaanse singalong van The Good Charlotte; een frisse en sprankelende Muse-meets-Mika-poprocker van het mij onbekende The Hoosiers (die ik ervan verdenk uit het Belgenbos te zijn ontsnapt); een krankzinnige rock-opera-eruptie (huh?) van Serj Tankian; de nieuwe solo-single van parelduikertje Eddie Vedder; een niet onaardige Jeff Buckley-imitatie van Patrick Watson; het speelse nieuwe speeltje van Smoke-favo Reverend and the Makers en een prettig rammelende rocker van Maximo Park.

...blijven kleven...

Ben erg benieuwd of de tracks die hier tegen de muur worden gesmeten ook echt blijven kleven. En zoja, welke dat zijn? Slim chance - dat realiseer ik me - maar zoals gememoreerd is het een poging waard. Mijn punten gaan in elk geval naar de bizarre, gierende (hard)rock-tombola Empty Walls van Serj Tankian (ik houd dan ook van uitersten). En ik zal het je niet nadragen als je tot het besluit komt dat ik dit specifieke rockfeest toch maar beter in de beslotenheid van mijn koptelefoon moet vieren. Maarrrrrrrr..., you never know!

LISTEN&LOAD:
Heat dies down - Kaiser Chiefs
Dance Floor Anthem - The Good Charlotte
Worried about Ray - The Hoosiers
Empty Walls - Serj Tankian
Hard Sun - Eddie Vedder
Luscious Life - Patrick Watson
He said he loved me - Reverend and the Makers
Girls who play guitars - Maximo Park
INFO: Serj Tankian on Myspace

zwartwerkers

Wo ist Tiefschwarz? Al een tijd niks van ze gehoord. Nou ja, geen nieuw werk in elk geval. Er verscheen dit jaar wél een soort van best of: een dubbelaar ter ere van hun dubbele lustrum (ze zijn 10 jaar happy together!). Op schijfje einz verzamelden de gebroeders Schwarz 16 persoonlijke favo's van collega-knoppendraaiers. Op kant zwei wordt een aantal Tiefschwarz-topstukken voorgelegd aan een door het Duitse duo zelf geselecteerd gezelschap DJ's en producers. Stand out-track hier is de Ghostrack-riemiks van Shonky. Deze Franse hi-potential zorgde met het beeldschone Olympia kort geleden nog voor de nodige opschudding op Campingdisco en geeft hier voor de tweede keer op overtuigende wijze zijn visitekaartje af. Shonky's riemiks van het toch al zo droomachtige Ghosttrack ontpopt zich tot een spannend en fantasierijk technosprookje. Mooi, mooi, mooi (mét koe-bellen). Hebben we de troonopvolger in het koninkrijk Underworld gevonden?

LISTEN&LOAD: Ghosttrack (Shonky remix) - Tiefschwarz
INFO: Tiefschwarz op Myspace

BEANS

Reunion-wise waardeloos, de nu volgende song. Kan er nie op dansen, nie op chillen en hij knuffelt ook niet echt comfortabel. Misschien, héééééél misschien, kan je er de morning after een beetje op ontbijten. En daarom - ontbijt is belangrijk - knikker ik 'm er in; dit fraaie voorbeeld van hedendaagse alt-country. Verrassend genoeg niet vertolkt door een clubje sloeberige Yanks (de traditionele rechthebbenden van dit genre), maar door het bandje van twee bleke Britse broers. Grand Drive dames en heren. Luister naar Forks and Knives (of was het andersom?) van hun nieuwe alboem Everyone. Ingetogen schoonheid voor brakke ontbijtjes.

LISTEN&LOAD: Forks and Knives - Grand Drive
INFO: Grand Drive online

Redding

Hoho, waar gaan we heen? Draai maar weer om! True, afgelikte boterhammen zoals dit nummer vormen normaliter een hele legitieme reden om op de vlucht te slaan, maarrrrrrrr deze versie van The Fab For wil je echt niet missen. Not joking. Wat een WICKED track dit! En nadrukkelijk niet omdat DJ's hier (geheel ten onrechte) tot life savers worden gebombardeerd. Merkwaardige veronderstelling is dat toch. Laat het héél duidelijk zijn: degene die bij urgente EHBO-behoefte mijn kant op kijkt, verhoogt z'n kansen op levensverlenging bepaald niet. Zal mijn best doen hoor, maar levens redden... Ja doei, ik heb al genoeg verantwoordelijkheden!

Maar goed, ik was volgens mij aan het toelichten waarom dit dan wél een wicked track is. Da's easy. Omdat deze rubberen uitvoering van Indeep's discoclassic Last night a DJ saved my life altijd en bij iedereen het geheime dansknopje op 'on' zet. Al zit je net lekker je teennagels te knippen, al neemt Clarence Seedorf juist zijn aanloop voor de allesbeslissende penalty in de WK-finale, al ben je halverwege de ontknoping van een echtelijke crisis; zodra je de modderige bassen van deze foenkie voetzoeker hoort, vergeet je alles en wil je nog maar één ding: de dansvloer op. Geen dansvloer bij de hand? Gewoon ouderwets de stoelen opzij schuiven. En je gáááááát! Blijft gaan, want het unique selling point van deze booty-bumper is dat 'ie na elke break opnieuw accelereert. Steeds een beetje extra gas. En nog meer en nog meer. WGD, consider yourself WARNED!

LISTEN&LOAD: Last night a DJ blew my mind (JNX' cut) - The Fab For
INFO: The Fab For on Discogs

Niet koel, wel cold!

Kansloos..., zal mezelf maar meteen aangeven voordat de moezikale mobiele eenheid me neerknuppelt, want dit is natuurlijk een overduidelijke overtreding van de goede smaak. Maar your honor, kan er niks an doen! Ben weerloos wanneer ik Foreigner's Cold as ice hoor. Steeds weer die rush; altijd weer overdonderd door die STEM, hoe vet en fout het permanentje van zanger Lou Gramm ook was... Gewoon een big, BIG tune. En een ge-wel-di-ge opener voor een nieuwe miks, nu ik erover nadenk!

LISTEN&LOAD: Cold as ice - Foreigner
INFO: Foreigner on the web

FOUND!

Het hele aardige Engelse tijdschrift International DJ kwam deze maand met een 25 pagina's tellende cover story over de BASS in de DANCE. Onderdeel daarvan was de ranglijst '50 essential basslines': de vijftig beste en meest brute bass-busters op een rij. Varierend van mondiale classics tot meer obscure Bassen (en Adriaans). Chic's Good Times eindigde op numero uno. Andere bekende bass-beauties uit de lijst waren ondermeer Blue Monday van New Order, 7 Nation Army van de White Stripes, Donna Summer's I feel love (natuurlijk), Justice's Waters of Nazareth, Michael Jackson's Billie Jean en Around the world van Daft Punk.

Pick of the day voor mij was echter Lost van dance-dandy Roger Sanchez, in de riemiks van D.Ramirez. Bubbling under in de bass-competitie (eindigde als 47ste geloof ik) van IDJ, maar een top 10-klassering als ik het voor het zeggen had! Wat-een-kanon... Deed me onmiddellijk denken aan de house-kometen die tijdens onze Reunions elke keer opnieuw diepe kraters in de dansvloer slaan. Noem ze allemaal maar op: Amber's Sexual (Li-Da-Di), E-Funk's Shout, Shake it van Lee Cabrera en ook het door Tim Deluxe opgepimpte Love Story van Layo & Bushwacka. Stuk voor stuk extreem commerciele, maar ook extreem lekkere en o-zo doeltreffende housemonsters. Op gelijke hoogte met deze Reunion-classica komt Lost overigens niet; maar wel dicht in de buurt. De climax op 5 minuut 32 is in elk geval wreed genoeg om de wax uit je haren te blazon.

LISTEN&LOAD: Lost (D.Ramirez remix) - Roger Sanchez
INFO: Roger Sanchezzzzz's www